Ιστορικό
Ὁ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγ. Γεωργίου Κυψέλης ἀποτελεῖ
τὸ κέντρο ἀναφορᾶς τῆς ὁμωνύμου Ἐνορίας,
μιᾶς ἀπὸ τὶς πιὸ πολυάνθρωπες περιοχὲς ὄχι
μόνον τῶν Ἀθηνῶν ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τῆς
Εὐρώπης. Εἶναι μία ἀπὸ τὶς 145 Ἐνορίες τῆς
Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ βρίσκεται ἐπὶ
τῶν ὁδῶν Ἰθάκης καὶ Ἑπτανήσου, πολὺ κοντὰ
σὲ μία πολὺ γνωστὴ καὶ κεντρικὴ λεωφόρο τοῦ
κλεινοῦ Ἄστεως, τὴν ὁδὸ 28ης Ὀκτωβρίου, γνωστῆς στοὺς παλαιοτέρους
ὡς ὁδὸς Πατησίων.
Ἡ περιοχὴ τῆς Ἐνορίας, ἡ ὁποία ὅπως ἀναφέρθηκε τοποθετεῖται
στὴν Κυψέλη, εἶναι πλέον μιὰ συνοικία ἀρκετὰ ὑποβαθμισμένη, ἂν καὶ
παλαιότερα ἀποτελοῦσε μιὰ ἰδιαίτερα ἀριστοκρατικὴ περιοχὴ, ὅπου
διέμεναν σχετικὰ εὐκατάστατες οἰκογένειες. Ἀρκεῖ νὰ ρίξει κανεὶς μιὰ
ματιὰ στὶς ἀφιερώσεις τῶν παλαιοτέρων, κυρίως, τοιχογραφιῶν καὶ
φορητῶν εἰκόνων (π.χ. Σοῦτσοι, Παλαιολογόπουλοι, κλπ.). Μάλιστα
στὴν εἰσήγηση τοῦ Προέδρου τοῦ Εὐαγοῦς ἱδρύματος Κυψέλης καὶ
πρωτεργάτη γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ νέου μεγαλοπρεποῦς Ναοῦ μας
Δημ. Μαλλιόπουλου, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τὸ 1917, ἀναφέρεται
γιὰ τὴν περιοχὴ ὅτι «πρὸ εἰκοσαετίας καὶ πλέον, ἡ συνοικία αὕτη τῆς
Κυψέλης καὶ Λεβίδου - Πατησίων, ἦτο σχεδὸν ἀκατοίκητος καὶ
ἐθεωρεῖτο μικρά τις ἐξοχικὴ συνοικία τῆς πρωτευούσης. Ἀλλ’ ἤδη τὸ
πρό τινων ἐτῶν ἐξοχικὸν τοῦτο μέρος, κατέστη μία τῶν σπουδαιοτέρων
καὶ ὡραιοτέρων συνοικιῶν τῆς πόλεως, ἀνεγερθεισῶν ἐν ταύτῃ
μεγαλοπρεπῶν οἰκιῶν καὶ κατῳκηθείσης πυκνότατα ἀπὸ οἰκογενείας
εὐπόρους κατὰ τὸ πλεῖστον, καὶ τὰ πρῶτα κατεχούσας ἐν τῇ πολιτείᾳ
ἡμῶν» (Καταστατικὸν τοῦ Συνδέσμου, τύποις Ι.Δ. Σοφιανοπούλου, Ἐν
Ἀθήναις 1917, σελ.7).
Κατὰ τὶς δεκαετίες 1950 καὶ 1960 φθάνει στὴν μεγαλύτερη ἀκμή της,
ἐνῶ χαρακτηριστικὸ τῶν νέων πολυκατοικιῶν, ποὺ ἀρχίζουν νὰ
ὑψώνονται καὶ ποὺ ἀντικαθιστοῦν τὰ πιὸ παλιὰ ἰσόγεια καὶ διώροφα
ὄμορφα σπίτια, εἶναι τὰ πολὺ μεγάλα διαμερίσματα, μεγάλος ἀριθμὸς
τῶν ὁποίων ὑφίστανται μέχρι σήμερα. Τὰ εὐρύχωρα αὐτὰ διαμερίσματα
ἀπευθύνονται στὴν ἀστικὴ τάξη, ἡ ὀποία ἐγκαθίσταται σιγὰ σιγὰ στὴν
περιοχή καὶ ἔχει τὴν οικονομικὴ δυνατότητα νὰ τὰ ἀποκτήσει.